X
تبلیغات
نگاهبانان زبان پارسی - لیلی و مجنون (2)
     

تهیه قالب و به روزرسانی: امیرعلی محسنی
محقق و ویراستار: آرین صمدی صوفی
امور رایانه ای: سجاد منزوی
استاد راهنما: جناب آقای ثروتی
تاسیس : 4/آبان/1388 خورشیدی
 

آفت نرسیده دختری خوب                                        چون عقل به نام نیک منسوب

آراسته لعبتی چو ماهی                                           چون سرو سهی نظاره گاهی

آهو چشمی که هر زمانی                                         کشتی به کرشمه ای جهانی

ماه عربی به رخ نمودن                                          ترک عجمی به دل ربودن

محبوبه ی بیت زندگانی                                           شه بیت قصیده جوانی

در هر دلی از هواش میلی                                        گیسوش چو لیل و نام لیلی

عشق آمد و جام خام در داد                                      جامی به دو خوی رام در داد

چون از گل مهر بو گرفتند                                        با خود همه روزه خو گرفتند

کردند به هم بسی مدارا                                           تا راز نگردد آشکارا

عشق آمد و خانه کرد خالی                                       برداشته تیغ لاابالی

زان دل که به یکدگر نهادند                                       در معرض گفتگو فتادند

این پرده دریده شد به هر سو                                    آن راز شنیده شد به هر کو

از بس سخن به طعنه گفتند                                       بس شیفته، ماه نو نهفتند

لیلی چو بریده شد ز مجنون                                      می ریخت ز دیده در مکنون

مجنون چو ندید روی لیلی                                        از هر مژه ای گشاد سیلی

می گشت به گرد کوی و بازار                                    در دیده سرشک و در دل آزار

او می شد و می زدند هر کس                                    مجنون، مجنون از پیش و از پس

سلطان سریر صبح خیزان                                        سر خیل سپاه اشک ریزان

مجنون غریب دل شکسته                                         دریای ز جوش نا نشسته

بیرون ز حساب نام لیلی                                          با هیچ سخن نداشت میلی

آن کو که مجد بود نامش                                          لیلی به قبیله هم مقامش

از آتش عشق دارد اندوه                                          ساکن مشدی مگر بر آن کوه

بر کوه می شدی و می زدی دست                               افتان خیزان چو آدم مست

وانگاه مژه پر آب کردی                                          با باد صبا خطاب کردی

ای باد صبا به صبح برخیز                                       در دامن زلف لیلی انداز

گو آنکه به باد داده توست                                        بر خاک ره او فتاده توست

از باد صبا دم تو جوید                                            با خاک زمین غم تو گوید

ای شمع نهان خانه ای جان                                      پروانه ی خویش را مرنجان

ای درد و غم تو راحت دل                                        هم مرهم و هم جراحت دل

چون اهل قبیله دل آرا                                             آگاه شدند خواست ها را

رفتند برون به میزبانی                                            از راه و وفا و مهربانی

با سید عامری به بکبار                                           گفتند چه حال است پیش آر

گفتا که مرادم آشنایی است                                       آن هم ز پی دو روشنایی است

آنگه پدر عروس را گفت                                         کاراسته باد جفت با جفت

خواهم ز طریق مهر و پیوند                                     فرزند تو را ز بهر فرزند     

چون شنید این حدیث فرخ                                        دادش پدر عروس پاسخ

فرزند تو گر چه هست پدرام                                      فرخ نبود چو هست خودکام

دیوانگی ای همی نماید                                            دیوانه حریف ما نشاید

چون عامریان سخن شنیدند                                      جز باز شدن دری ندیدند

مجنون چو شنید قصه زیشان                                    از تلخی حرف شد پریشان

شد دلشه هر سویی شتابان                                       بگرفته ره که بیابان

می خواند نشید مهربانی                                          بر یاد ستاره ی یمانی

آواره ز خو چو نالم                                               کز کوی به خانه ره ندانم

نه بر در دب خود پناهی                                          نه بر سر کوی دوست راهی

ای هم نفسان مجلس و رود                                      بدرود شوید جمله بدرود

ای بی خبران ز درد و آهم                                       خیزید و رها کنید راهم

من گمشده ام مرا نجویید                                         با گمشدگان سخن مگویید

گفت ای پسر این نه جای بازی است                            بشتاب که جای چاره سازی است

در حلقه ی کعبه حلقه کن دست                                  کز حلقه ی غم بدو توان رست

گو یا رب از این گزاف کاری                                     توفیق دهم به رستگاری

دریاب که مبتلای عشقم                                           آزاد از بلای عشقم

مجنون چو حدیث عشق بشنید                                    اول بگریست پس بخندید

از جای چو مار حلقه برجست                                    در حلقه زلف کعبه زد دست

می گفت گرفته حلقه در بر                                        کامروز منم چو حلقه بر در

در حلقه ی عشق جان فروشم                                    بی حلقه ی او مباد هوشم

گویند که خو ز عشق وا کن                                      لیلی طلب ز دل رها کن 

یا رب تو مرا به روی لیلی                                       هر لحظه بده زیاده میلی

یا رب به خدایی خداییت                                           وانگه به کمال پادشاییت

از عمر من آنچه هست بر جای                                   بستان و به عمر لیلی افزای

گرچه ز شراب عشق مستم                                       عاشق تر از این کنم که هستم

پرورده ی عشق شد سرشتم                                      بی عشق مباد سر نوشتم

میداشت پدر به سوی او گوش                                    کین قصه شنید گشت خاموش

دانست که دل اسیر دارد                                           دردی نه دوا پذیر دارد

چون رفت به خانه سوی خویشان                                گفت آنچه شنید پیش ایشان

کین سلسله ای که بند بشکست                                   چون حلقه ی کعبه دید در دست

زو زمزمه ای شنید گوشم                                         کاورد چو زمزمی به جوشم

در عشق چه جای بیم تیغ است                                   تیغ از سر عاشقان دریغ است

عاشق ز نهیب جان نترسد                                        جانان طلب از جهان نترسد

سر کو ز فدا دریغ باشد                                           آن به که سزای تیغ باشد

چون کار به اختیار ما نیست                                      به کردن کار، کار ما نیست

سر دفتر غایت نکویی                                             شاهنشه ملک خوب رویی

رشک رخ ماه آسمانی                                             رنج دل سرو بوستانی

محراب نماز بت پرستان                                           قندیل سرا و سرو بوستان

سیراب گلش پیاله در دست                                        از غنچه نو بری برون جست

سر سهیش کشیده تر شد                                          میگون رتبش رسیده تر شد

لیلی که به خو بی آیتی بود                                       انگشت کش ولایتی بود

با این همه ناز و دلستانی                                         خون شد جگرش ز مهربانی

میرفت نهفته بر سر بام                                           نظاره کنان ز صبح تا شام

تا مجنون را چگونه بیند                                           با او نفسی کجا نشیند

او را به کدام دیده جوید                                            با او غم دل چگونه گوید

از بیم رقیب و ترس بد خواه                                      پوشیده به نیم شب زدی آه

می سوخت به آتش جدایی                                         نه دود در او نه روشنایی

در جستن نور چشمه ی ماه                                       چون چشمه بمانده چشم در راه

بر گوش نهاده حلقه زر                                            چون حلقه نهاده گوش بر در

تا خود که بدو پیامی آرد                                           ز آرام دلش سلامی آرد

بادی که ز نجد بر دمیدی                                          جز بوی وفا در او ندیدی

هر کس که گذشت زیر باغش                                     می داد به بیتکی پیامش

شعری که ز حسب حال مجنون                                    خواندی به مثل چو در مکنون

مرا پرسی که چونی چونم ای دوست                             جگر پر درد و دل پر خونم ای دوست

حدیث عاشقی بر من روا کن                                      تو لیلی شو که من مجنونم ای دوست

به فریادم ز تو هر روز فریاد                                      از فریاد روز افزونم ای دوست

شنیدم عاشقان را می نوازی                                      مگر من زین میان بیرونم ای دوست

گفت ای به تو ملک عشق بر پا                                   تا باشد عشق باش بر جای

لیلی که جمیله جهان است                                         در دوستی تاو تا به جان است

دیریست که روی تو ندیدست                                      نز لفظ تو نکته ای شنیدست

کوشد که یکی دمت ببیند                                           با تو دو به دو به هم نشیند

تو نیز شوی به روی او شاد                                      از بند فراق گردی آزاد

مجنون کمر موافقت بست                                          از کشمکش مخالفت رست

پی در پی او نهاد و بشتافت                                       در تشنگی آب زندگی یافت

اقبال مطیع و بخت منقاد                                           آمد به قرارگاه میعاد

خرگاه نشین بت پری روی                                        همچون پریان رسید از آن کوه

زان سو تر یار خود به ده گام                                     آرام گرفت و رفت از آرام

فرمود به پیر کی جوانمرد                                         زین بیش مرا نماند ناورد

زین گونه که شمع می فروزم                                     گر پیش ترک روم بسوزم

زین بیش قدم زدن هلاک است                                    در مذهب عشق عیب ناک است

در خواه کز آن لبان چون قند                                      تشریف دهد به بیتکی چند

آیا تو کجا و ما کجاییم                                             تو زآن که ای که ما تو راییم

ماییم و تنوای بی نوایی                                            بسم الله اگر حریف مایی

ابر از پی تو بهار بگریست                                        مجنون زپی تو زار بگریست

روزم چو شب سیاه کردی                                         هم زخم زدی هم آه کردی

شوریده ترم از آنچه دیدی                                         مجنون تر از آنکه می شنیدی

این گفت و گرفت راه صحرا                                       خون در دل و درد ماه صفرا

آن سوی رونده ران چمن گاه                                     شد روی گرفته سوی خرگاه

عشق آینه بلند نور است                                           شهوت ز حساب عشق دور است

پیداست که عشق این دو خاکی                                    سر بر نزند مگر به پاکی

کز یک قدح نخورده بر دست                                      این گشته خراب آن دگر مست

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم بهمن 1388 ساعت 21:55 توسط گروه سما |